Πάρης Δημητριάδης
Θυμάμαι το σοκ και την παγωμάρα μου τέσσερα χρόνια πριν και συγκεκριμένα στα τέλη του Φλεβάρη του 2022, όταν σημαντική μερίδα ανθρώπων με αριστερές ή αριστερόστροφες, τελοσπάντων, καταβολές συναντούσε μέσω αλλόκοτων και τελικά όχι και τόσο απροσδόκητων, ιδεοληψιών, την Ακροδεξιά, υιοθετώντας σχεδόν αμάσητο το προπαγανδιστικό αφήγημα που πρόταξε ο Βλαντιμίρ Πούτιν για την εισβολή στην Ουκρανία. Κι αν από την Ακροδεξιά ασφαλώς δεν υπάρχουν προσδοκίες για σοβαρότητα και ορθολογισμό, αφού πρόκειται απλώς για μία πρώτου, νηπιακού και βαθιά προβληματικού επιπέδου κοσμοθεωρία, από την Αριστερά υπάρχουν προσδοκίες και θυμάμαι πόσο πολύ είχα προσωπικά ξαφνιαστεί και απογοητευτεί.
